Page 16 - FFN PROGRAMME-FLIP BOOK
P. 16

2ο
FFNGR Fragility Fracture Network
 ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ
ΚΑΤΑΓΜΑΤΩΝ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΤΗΤΑΣ
 Αναγκαιότητα Διεπιστημονικότητας
& Δικτύωσης
13-15 NΟΕΜΒΡΙΟΥ 2020
  Προφορικές Ανακοινώσεις • Περιλήψεις Εργασιών
Σκοπός: Ο σκοπός αυτής της μελέτης είναι να καθοριστούν τα χαρακτηριστικά των ασθενών που έχουν υποστεί κάταγμα ισχίου.
Μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης αποτελούνταν από 68,4% γυναίκες και 29,7% άνδρες, με μέση ηλικία 82 ετών, οι οποίοι είχαν εισαχθεί και υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση αντικατάστασης ισχίου κατά τη διάρκεια του 2016 στην Ορθοπεδική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Πατρών. Τα κριτήρια που χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση ήταν τα ακόλουθα: ηλικία, φύλο, συννοσηρότητα (σύμφωνα με το ICD 10) και πολυφαρμακία (χρήση 5 και περισσότερων φαρμάκων). Τα δεδομένα αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας το στατιστικό πακέτο ανάλυσης δεδομένων SPSS και πραγματοποιώντας την ανάλυση διακύμανσης Anova test.
Αποτελέσματα: Η στατιστική ανάλυση των αποτελεσμάτων δείχνει ότι ο κίνδυνος θνησιμότητας αυξάνεται κατά 90% σε ασθενείς άνω των 60 ετών. Οι γυναίκες με κάταγμα ισχίου άνω των 50 ετών έχουν κίνδυνο θνησιμότητας 30,84%, ενώ ο ίδιος κίνδυνος για τους άνδρες είναι 25,53%. Λιγότερο από το ένα τρίτο (28,5%) των ασθενών πεθαίνουν κατά το πρώτο έτος μετά το κάταγμα. Οι περισσότεροι από τους ασθενείς (80% και άνω) είχαν τουλάχιστον μία συννοσηρότητα (σύμφωνα με το ICD-10) και το 70% από αυτούς λαμβάνουν φαρμακευτική αγωγή με τουλάχιστον ένα φάρμακο. Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η συννοσηρότητα, η ηλικία, το φύλο και η πολυφαρμακία φαίνεται έχουν ισχυρή συσχέτιση με τη νοσηρότητα.
Συμπεράσματα: Η συστηματική αξιολόγηση παραγόντων κινδύνου όπως οι συννοσηρότητες και η πολυφαρμακία είναι σημαντική για την εκτίμηση του επακόλουθου κινδύνου κατάγματος και την καλύτερη διαχείριση των ασθενών με κάταγμα ισχίο
      07
         ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑ, ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΑΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΙΣΧΙΟΥ (ΚΙ)
Γ.Λιάπης1, Μ.Λαγκαδινού2, Φ. Γουρζής3, Απόστολος Βανταράκης4, Ηλίας Παναγιωτόπουλος5
1 Ορθοπεδική κλινική Καραμανδάνειο Νοαοκομείο Παίδων Πάτρας
2 Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών
3 Ψυχιατρική κλινική Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών
4 Τμήμα Υγιεινής Ιατρική Σχολή Πανεπιστήμιο Πατρών
5 Ορθοπεδική κλινική-Κέντρο Αποκατάστασης Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών
    Εισαγωγή: Το κάταγμα του ισχίου συμβαίνει κυρίως σε ηλικιωμένους ασθενείς και αποτελεί ένα καταστροφικό τραυματισμό που επηρεάζει τη λειτουργικότητα, τη φυσική και την πνευματική κατάσταση του ατόμου που θα το υποστεί. Πολυάριθμες έρευνες έχουν δημοσιευθεί για τους ασθενείς με κάταγμα ισχίου. Σε αρκετές από αυτές αναδεικνύεται θνησιμότητα έως και 50% εντός του πρώτου εξαμήνου, ενώ από αυτούς που επιβιώνουν μεγάλο είναι το ποσοστό που δεν καταφέρνουν να επιστρέψουν στο προ του τραυματισμού επίπεδο λειτουργικότητας και ανεξαρτησίας.
Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν η καταγραφή της θνησιμότητας του κατάγματος του ισχίου σε ηλικιωμένους (>65 ετών), των άμεσων και απώτερων επιπλοκών τους (θρόμβωση, πνευμονική εμβολή, λοίμωξη, κατάκλιση και νέο κάταγμα) καθώς και της επίπτωσης στην ποιότητα ζωής για το 1ο έτος. Δευτερευόντως η συσχέτιση του τύπου κατάγματος και του τρόπου αντιμετώπισής του με τη θνησιμότητα, τις επιπλοκές και τη μεταβολή στην ποιότητα ζωής του ασθενή.
Ασθενείς και μέθοδοι: Έλαβαν μέρος ασθενείς με κάταγμα ισχίου που εισήχθησαν στην Ορθοπαιδική κλινική του Γ. Ν. Πατρών την περίοδο 1/7/2016 με 30/6/2017. Η συλλογή των στοιχείων έγινε μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας ή /και προσωπικής συνέντευξης με τους ασθενείς ή με πρώτου βαθμού συγγενείς. Έγινε η συμπλήρωση ερωτηματολογίου που δημιουργήθηκε για τις ανάγκες της έρευνας σχετικά με τις τυχόν επιπλοκές και του διαπιστευμένου για την ποιότητα ζωής ερωτηματολογίου SF-36.Η στατιστική ανάλυση των δεδομένων έγινε με το σύστημα SPSS
Αποτελέσματα: Ο μέσος όρος ηλικίας των ασθενών ήταν τα 84,1±8,941 έτη. Το 73,7% ήταν γυναίκες και το 26,3% άντρες. Η συνολική θνησιμότητα ήταν 37.6%. Το 38% των θανάτων συνέβη εντός του πρώτου μήνα μετά το κάταγμα, το 40% συνέβη εντός του πρώτου 6μήνου και μόνο 22% συνέβη μεταξύ έξι μηνών και 1 έτους. Η θνησιμότητα των ασθενών που αντιμετωπίσθηκαν συντηρητικά ήταν 75% , ενώ αυτών που χειρουργήθηκαν 25,74%. Το 30.1% παρουσίασε 1 ή περισσότερες επιπλοκές: το 4,5% παρουσίασε εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση των κάτω άκρων, το 2,25% πνευμονική εμβολή, το 26,3% έλκος κατάκλισης. Η λοίμωξη ήταν μία σημαντική επιπλοκή που εμφανίστηκε σε 23,3% των ασθενών, ενώ η συχνότερη λοίμωξη ήταν η λοίμωξη του αναπνευστικού(60%). Το ποσοστό εμφάνισης 2ου κατάγματος ανήλθε σε 13.5%.Από τους ασθενείς που επιβίωσαν, το πρώτο έτος το 43,4% είχαν ανάγκη παρακολούθησης από Παθολόγο, το 42,1% από Καρδιολόγο ή Νευρολόγο και το 11,8% από Ψυχίατρο. Τέλος οι μέσες τιμές των σκορ που παρουσίασαν οι ασθενείς στις περισσότερες διαστάσεις της σχετιζόμενης με την υγεία ποιότητα ζωής ήταν χαμηλές.
Συμπεράσματα: Τα ανωτέρω ευρήματα αποδεικνύουν ότι το ΚΙ στους ηλικιωμένους αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα Δημόσιας Υγείας. Εξαιτίας των σοβαρών επιπλοκών του τόσο για το άτομο όσο και για την κοινωνία, γίνεται κατανοητό ότι πρωτίστως θα πρέπει να κινηθούμε στην κατεύθυνση της πρόληψης
16
 ONLINE








































































   14   15   16   17   18