Page 19 - FFN PROGRAMME-FLIP BOOK
P. 19

2ο
FFNGR Fragility Fracture Network
 ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ
ΚΑΤΑΓΜΑΤΩΝ ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΤΗΤΑΣ
 Αναγκαιότητα Διεπιστημονικότητας
& Δικτύωσης
13-15 NΟΕΜΒΡΙΟΥ 2020
  Προφορικές Ανακοινώσεις • Περιλήψεις Εργασιών
      11
         EΠΙΠΛΟΚΕΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΔΟΜΥΕΛΙΚΗ ΗΛΩΣΗ MHΡΙΑΙΟΥ ΣΕ ΠΕΡΙΤΡΟΧΑΝΤΗΡΙΑ ΚΑΤΑΓΜΑΤΑ ΙΣΧΙΟΥ
Σπυρίδων Μαρής1, Αλέξανδρος Αποστολόπουλος1, Ευθύμιος Καραδήμας1, Θεόδωρος Μπαλφούσιας1, Σταύρος Αγγελής1, Ελευθέριος Κοσμάς1, Θεοδόσιος Μπεκούλης1, Αθανάσιος Παπανικολάου1
1 Ορθοπαιδική Κλινική, Κοργιαλένειο-Μπενάκειο Νοσοκομείο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός
    Εισαγωγή: Η αντιμετώπιση των περιτροχαντηρίων καταγμάτων με την χρήση ενδομυελικών ήλων μηριαίου προτιμάται συχνά λόγω του μειωμένου χρόνου χειρουργείου, της μειωμένης απώλειας αίματος αλλά και της καλύτερης εμβιομηχανικής συμπεριφοράς τους όταν συγκρίνονται με τον κοχλιωτό ολισθαίνoντα ήλο με πλάκα.
Σκοπός: Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να εντοπίσουμε τις επιπλοκές που σχετίζονται με την χρήση του ενδομυελικού ήλου του μηριαίου.
Ασθενείς και Μέθοδος: πραγματοποιήσαμε μια οπισθοδρομική μελέτη για το έτος 2019 εξετάζοντας 186 ασθενείς ( ηλικίας 68-103 έτη, μέση ηλικία 82.3 έτη), που αντιμετωπίστηκαν λόγω διατροχαντηρίου κατάγματος μηριαίου. Οι παραπάνω ασθενείς αντιμετωπίστηκαν με την χρήση συστήματος ενδομυελικής ήλωσης μηριαίου.
Aποτελέσματα: Σε δύο ασθενείς (87 και 90 ετών), παρατηρήθηκε διάσχιση του κοχλιωτού ήλου δια της μηριαίας κεφαλής (cut out) 8 και 10 εβδομάδες μετεγχειρητικά. Άσηπτη νέκρωση της κεφαλής παρατηρήθηκε σε μία περίπτωση (άρρεν 81 ετών) 12 εβδομάδες μετεγχειρητικά. Η απόσταση του άκρου του κοχλία από το χείλος της μηριαίας κεφαλής ήταν 19-26 mm ( μ.μ. 23mm). Οι τρεις παραπάνω περιπτώσεις αναθεωρήθηκαν με αφαίρεση του ήλου και τοποθέτηση ημιολικής αρθροπλαστικής ισχίου με την χρήση τσιμέντου. Δυο περιπροθετικά κατάγματα σε ασθενείς 88 και 73 ετών αντιμετωπίστηκαν με αφαίρεση του ήλου και τοποθέτηση μακρού ενδομυελικού ήλου.
Συμπεράσματα: H αντιμετώπιση των διατροχαντηρίων καταγμάτων με την χρήση ενδομυελικού ήλου μηριαίου με κοχλιωτό παρουσιάζει πολλά πλεονεκτήματα. Εντούτοις, επιπλοκές όπως η διάσχιση του κοχλιωτού δια της μηριαίας κεφαλής, η άσηπτη νέκρωση της κεφαλής και τα περιπροθετικά κατάγματα αποτελούν σοβαρές επιπλοκές που απαιτούν σύνθετες χειρουργικές επανεπεμβάσεις.
Σκοπός : Η αξιολόγηση των περιεγχειρητικών παραγόντων, της μετεγχειρητικής αποκατάστασης και οικογενειακής υποστήριξης σε ηλικιωμένους ασθενείς με κατάγματα ισχίου και συσχέτιση με τη νοσηρότητα και θνησιμότητα αυτών.
Υλικό και Μέθοδος : Από τον Αύγουστο του 2013 έως και τον Αύγουστο του 2016, 744 διαδοχικοί ασθενείς ηλικίας >65 έτη αντιμετωπίστηκαν για ετερόπλευρο κάταγμα ισχίου σε ένα τριτοβάθμιο και σε ένα απομακρυσμένο δευτεροβάθμιο νοσοκομείο. Καταγράφηκαν τα δημογραφικά χαρακτηριστικά, συνθήκες διαβίωσης και λειτουργική κατάσταση πριν και μετά το κάταγμα, η περιεγχειρητική αντιμετώπιση, συννοσηρότητες, τύπος και τρόπος θεραπείας των καταγμάτων και δεδομένα νοσοκομειακής περίθαλψης. Οι ασθενείς αξιολογήθηκαν με το FIM & FAM score, το WOMAC score, το SF-12, το ASA score, το VAS pain score και το NHFS. Η παρακολούθηση έγινε κατά τη συμπλήρωση 30 και 120 ημερών, 6 μηνών και 1 χρόνου από τη στιγμή του κατάγματος.
Αποτελέσματα : Δεκαοχτώ ασθενείς (2,4%) απεβίωσαν κατά τη διάρκεια της νοσηλείας, εξήντα οχτώ (9,1%) και εκατό σαράντα τέσσερις (19,4%) απεβίωσαν μέσα στον πρώτο μήνα και χρόνο αντίστοιχα από το κάταγμα. Η λειτουργικότητα των ασθενών μειώθηκε δραματικά μετά το κάταγμα και μόνο οι μισοί επέστρεψαν στην προηγούμενη κατάσταση. Μόνο το 51,5% των ασθενών του τριτοβάθμιου νοσοκομείου είχαν πρόσβαση σε μονάδες αποκατάστασης και κανένας από το έτερο νοσοκομείο. Προγνωστικοί παράγοντες για την ενδονοσοκομειακή θνησιμότητα καθώς και για την αντίστοιχη στις 30 μέρες και τον 1 χρόνο, με βάση μια πολυπαραγοντική ανάλυση, ήταν : η προχωρημένη ηλικία >85, Charlson index >3, η μη χειρουργική αντιμετώπιση, η επανεισαγωγή(ές) στο νοσοκομείο και το υψηλό NHFS. Υπήρξε σημαντική συσχέτιση μεταξύ καθυστερημένης χειρουργικής αντιμετώπισης (>48 ώρες) και αυξημένης νοσηρότητας και θνησιμότητας.
Συμπεράσματα : Η έλλειψη χειρουργικού χρόνου, για την παροχή ασφαλούς φροντίδας, είναι η κύρια αιτία για την καθυστέρηση της χειρουργικής αντιμετώπισης (>48 ώρες). Πάνω από 3 συνοδά νοσήματα, το άρρεν φύλο και η προχωρημένη ηλικία αυξάνουν τον κίνδυνο για ενδονοσοκομειακή νοσηρότητα και θνησιμότητα. Η μη χειρουργική αντιμετώπιση, οι επανεισαγωγές και το υψηλό NHFS συνδυάζονται με αυξημένη θνησιμότητα. Παρά το όφελος της οικογενειακής υποστήριξης, η έλλειψη οργανωμένων προγραμμάτων αποκατάστασης και γηριατρικών μονάδων επηρεάζουν αρνητικά το λειτουργικό αποτέλεσμα των ασθενών.
      12
         ΝΟΣΗΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΘΝΗΣΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑΓΜΑΤΩΝ ΙΣΧΙΟΥ ΣΤΟΝ 1Ο Μ/Χ ΣΕ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ, ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Κ. Αλεξίου1, Α. Δημητριάδης2, Σ. Βαρυτιμίδης3, Θ. Καραχάλιος3, Κ. Μαλίζος3
1 Ορθοπαιδική Κλινική, ΙΑΣΩ Θεσσαλίας
2 Ορθοπαιδική Κλινική, Γενικό Νοσοκομείο Καστοριάς
3 Ορθοπαιδική Κλινική, Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας
    19
 ONLINE






































































   17   18   19   20   21